Portal Orzeczeń Sądu Apelacyjnego w Warszawie

Formularz UK 2

Sygnatura akt

II AKa 186/21

Załącznik dołącza się w każdym przypadku. Podać liczbę załączników:

1

1.  CZĘŚĆ WSTĘPNA

1.1  Oznaczenie wyroku sądu pierwszej instancji

Wyrok Sądu Okręgowego w Warszawie z dnia 10 listopada 2020 r.,
sygn. akt XVIII K 173/17

1.2  Podmiot wnoszący apelację

☐ oskarżyciel publiczny albo prokurator w sprawie o wydanie wyroku łącznego

☐ oskarżyciel posiłkowy

☐ oskarżyciel prywatny

☒ obrońca

☐ oskarżony albo skazany w sprawie o wydanie wyroku łącznego

☐ inny

1.3. Granice zaskarżenia

1.3.1. Kierunek i zakres zaskarżenia

☒ na korzyść

☐ na niekorzyść

☒ w całości

☐ w części

☐

co do winy

☐

co do kary

☐

co do środka karnego lub innego rozstrzygnięcia albo ustalenia

1.3.2. Podniesione zarzuty

Zaznaczyć zarzuty wskazane przez strony w apelacji.

☐

art. 438 pkt 1 k.p.k. - obraza przepisów prawa materialnego w zakresie kwalifikacji prawnej czynu przypisanego oskarżonemu

☒

art. 438 pkt 1a k.p.k. - obraza przepisów prawa materialnego w innym wypadku niż wskazany
w art. 438 pkt 1 k.p.k., chyba że pomimo błędnej podstawy prawnej orzeczenie odpowiada prawu

☒

art. 438 pkt 2 k.p.k. - obraza przepisów postępowania, jeżeli mogła ona mieć wpływ na treść orzeczenia

☐

art. 438 pkt 3 k.p.k. - błąd w ustaleniach faktycznych przyjętych za podstawę orzeczenia,
jeżeli mógł on mieć wpływ na treść tego orzeczenia

☐

art. 438 pkt 4 k.p.k. - rażąca niewspółmierności kary, środka karnego, nawiązki lub niesłusznego zastosowania albo niezastosowania środka zabezpieczającego, przepadku lub innego środka

☐

art. 439 k.p.k.

☐

brak zarzutów

1.4. Wnioski

☐

uchylenie

☒

zmiana

2.  Ustalenie faktów w związku z dowodami przeprowadzonymi przez sąd odwoławczy

2.1. Ustalenie faktów

2.1.1. Fakty uznane za udowodnione

Lp.

Wskazać oskarżonego.

Wskazać fakt.

Dowód ze wskazaniem numeru karty, na której znajduje się dowód.

2.1.2. Fakty uznane za nieudowodnione

Lp.

Wskazać oskarżonego.

Wskazać fakt.

Dowód ze wskazaniem numeru karty, na której znajduje się dowód.

2.2. Ocena dowodów

2.2.1. Dowody będące podstawą ustalenia faktów

Wskazać fakt

Dowód

Zwięźle o powodach uznania dowodu.

2.2.2. Dowody nieuwzględnione przy ustaleniu faktów
(dowody, które sąd uznał za niewiarygodne oraz niemające znaczenia dla ustalenia faktów)

Wskazać fakt

Dowód

Zwięźle o powodach nieuwzględnienia dowodu.

3.  STANOWISKO SĄDU ODWOŁAWCZEGO WOBEC ZGŁOSZONYCH ZARZUTÓW i wniosków

Lp.

Zarzuty

1)

2)

3)

4)

1) obrazy przepisów postępowania tj. art. 7, art. 410 kodeksu postępowania karnego poprzez dowolną ocenę zgromadzonego w sprawie materiału dowodowego w wyniku czego sąd wbrew dowodom w postaci dokumentów transakcji nabycia przez J. S. (2) nieruchomości w postaci fermy w P. oraz pozostałym dowodom bezpodstawnie uznał, iż J. S. (2) nie była właścicielem fermy w P. w chwili udzielania W. Ł. (1) zabezpieczenia spłaty kredytu poprzez ustanowienie hipoteki kaucyjnej na nieruchomości w P. a czynność zakupu powyższej fermy miała charakter pozorny, a co w konsekwencji doprowadziło do błędnych ustaleń faktycznych co do przypisania oskarżonej J. S. (2) sprawstwa wprowadzenia przedstawicieli banku w błąd co do faktu rzeczywistego nabycia prawa własności stanowiącej zabezpieczenie kredytu nieruchomości w P.,

2) obrazy przepisów prawa materialnego tj. art. 3531 kodeksu cywilnego w zw. z art. 286 § 1 w zw. z art. 294 § 1 k.k. poprzez błędną wykładnię i niewłaściwe zastosowanie polegające na uznaniu, iż w ramach swobody umów zapłata ceny zakupu nieruchomości dokonana przez inny podmiot (mógłby być to również bank lub inny podmiot prywatny) w imieniu kupującego:

a) stanowi czyn zabroniony o znamionach określonych w ustawie karnej,

b) nie stanowi rzeczywistego nabycia prawa własności nieruchomości przez kupującego,

co skutkowało bezpodstawnym uznaniem przez sąd, iż oskarżona J. S. (2) w rzeczywistości nie nabyła prawa własności zabudowanej nieruchomości rolnej w postaci fermy trzody chlewnej w miejscowości P. a transakcja miała charakter pozorny na skutek uiszczenia ceny nabycia przez inne osoby w imieniu oskarżonej.

3) obrazy przepisów postępowania tj. art. 7, art. 410 i art. 193 § 1 kodeksu postępowania karnego poprzez dowolną i wybiórczą ocenę zebranego w sprawie materiału dowodowego w postaci zeznań świadków i zgromadzonej w sprawie dokumentacji w wyniku czego sąd bezpodstawnie uznał, iż oskarżona J. S. (2) przedłożyła w banku nierzetelny, zawyżony, z nieprawdziwymi danymi operat szacunkowy zawierający wycenę nieruchomości w P., która stanowiła zabezpieczenie spłaty kredytu zaciągniętego przez W. Ł. (1) w (...) Banku (...) w W. podczas gdy:

a) operat ten został wykonany samodzielnie przez profesjonalnego rzeczoznawcę majątkowego D. K. (1) a oskarżona nie miała żadnego wpływu na wynik wyceny nieruchomości,

b) sąd kwestionując wartość merytoryczną operatu szacunkowego sporządzonego przez biegłego rzeczoznawcę majątkowego wbrew obowiązkowi wynikającemu z art. 193 § 1 kpk nie powołał w sprawie w tym zakresie biegłego sądowego dokonując własnych dowolnych i sprzecznych z innymi dowodami ustaleń faktycznych wymagających wiedzy specjalistycznej z zakresu technik wyceny nieruchomości przez biegłych rzeczoznawców majątkowych,

c) przesłuchana w charakterze świadka D. K. (1) w sposób jednoznaczny, logiczny i spójny wyjaśniła skąd wynikały różnice w operatach szacunkowych sporządzonych przez nią w latach 2006 i 2007 dotyczące fermy w P., wskazując m.in. na nagły wzrost cen nieruchomości co w okresie przyjętym do wyceny jest okolicznością niekwestionowaną,

d) przesłuchany w charakterze świadka M. W. (1) i jego żona A. W. (1) wyjaśnili w sposób logiczny, spójny i jednoznaczny skąd wynikała cena zakupu i sprzedaży przez nich fermy w P. wskazując, iż zależało im wyłącznie na uzyskaniu ceny spłaty zobowiązań jakie na nich ciążyły a nadto nie zlecali wyceny,

e) rzeczoznawca majątkowy D. K. (1) nigdy nie miała postawionych zarzutów karnych jak i dyscyplinarnych w zakresie dotyczących sporządzenia operatu szacunkowego zawierającego wycenę nieruchomości w P., która stanowiła zabezpieczenie spłaty kredytu zaciągniętego przez W. Ł. (1) w (...) Banku (...) w W., a jej zeznania w niniejszej sprawie sąd uznał za wiarygodne,

f) z jednej strony organy ściągania jak i sąd nie dopatrzyły się w żadnym zakresie naruszenia przepisów prawa karnego przez rzeczoznawcę sporządzającą operat szacunkowy do przedłożenia do banku w celu udzielania zabezpieczenia kredytu a z drugiej strony oskarżona J. S. (2) została skazana nieprawomocnie przez sąd za przedłożenie nieprawdziwego operatu szacunkowego, zawierającego nieprawdziwe informację, zawyżonego co do ceny nieruchomości sporządzonego przez powyższego rzeczoznawcę,

g) cena nieruchomości w P. oszacowana w toku postępowania egzekucyjnego prowadzonego z wniosku (...) Banku (...) w W. różniła się od operatu szacunkowego z grudnia 2007 r. ze względu na fakt, iż została wykonana kilka lat później kiedy to budynki stanowiące istotną wartość były zniszczone i zaniedbane ze względu na brak ich użytkowania,

h) zlecone przez bank Izbie Rzeczoznawców operaty kontrolne do operatu szacunkowego wykonanego przez D. K. (1) i przedłożonego przez oskarżoną w banku nie wykazały nieprawidłowości w wycenie poza formalnymi kwestiami nie mającymi znaczenia dla sprawy,

a co w konsekwencji doprowadziło do błędnych ustaleń faktycznych co do przypisania oskarżonej J. S. (2) przedłożenia w banku nierzetelnego, zawyżonego co do ceny, zawierającego nieprawdziwe informacje operatu szacunkowego,

4) obrazy przepisów postępowania tj. art. 7, art. 410 i art. 193 § 1 kodeksu postępowania karnego poprzez dowolną ocenę zeznań świadka D. K. (1) polegającą na kwestionowaniu przez sąd treści zeznań świadka opisującego sposób wyceny nieruchomości przez biegłych rzeczoznawców majątkowych, gdzie sąd nie powołując żadnego biegłego w sprawie, nie mając wiedzy specjalistycznej w sposób dowolny poprzez ogólne stwierdzenia zinterpretował i zakwestionował zeznania świadka opisujące techniki wyceny nieruchomości przez biegłych rzeczoznawców majątkowych, co w konsekwencji doprowadziło do błędnych ustaleń faktycznych co do uznania sporządzenia przez rzeczoznawcę majątkowego nierzetelnego, zawyżonego co do ceny, zawierającego nieprawdziwe informacje operatu przedłożonego przez oskarżoną w banku,

5) obrazy przepisów postępowania tj. art. 7, art. 410 kodeksu postępowania karnego poprzez dowolną ocenę zeznań świadka D. K. (1) polegającą na zakwestionowaniu przez sąd treści zeznań świadka opisującego sposób wyceny nieruchomości podczas gdy rzeczoznawca majątkowy D. K. (1) nigdy nie miała postawionych zarzutów karnych jak i dyscyplinarnych w zakresie dotyczącym sporządzenia operatu szacunkowego zawierającego wycenę nieruchomości w P. a zlecone przez bank Izbie Rzeczoznawców operaty kontrolne do operatu szacunkowego wykonanego przez D. K. (1) i przedłożonego przez oskarżoną w banku nie wykazały nieprawidłowości w wycenie poza formalnymi kwestiami nie mającymi znaczenia dla sprawy, co w konsekwencji doprowadziło do błędnych ustaleń faktycznych co do uznania sporządzenia przez rzeczoznawcę majątkowego nierzetelnego, zawyżonego co do ceny, zawierającego nieprawdziwe informacje operatu przedłożonego przez oskarżoną w banku,

6) obrazy przepisów postępowania tj. art. 7, art. 410 kodeksu postępowania karnego poprzez dowolną wbrew doświadczeniu życiowemu i zasadom logiki ocenę zebranego w sprawie materiału dowolnego w wyniku czego sąd bezpodstawnie uznał, iż oskarżona J. S. (2) udzielając zabezpieczenia fermy w P. pod kredyt udzielony W. Ł. (1) przez (...) Bank (...) w W. działała z zamiarem wprowadzenia banku w błąd co do rzeczywistej wartości nieruchomości i zamiaru wywiązania się z warunków umowy kredytowej, a co w konsekwencji doprowadziło do błędnych ustaleń faktycznych będących podstawą przypisania oskarżonej sprawstwa doprowadzenia z innymi osobami (...) Banku (...) w W. do niekorzystnego rozporządzenia mieniem,

7) obrazy przepisów postępowania tj. art. 7, art. 410 kodeksu postępowania karnego poprzez dowolną ocenę zebranego w sprawie materiału dowodowego w wyniku czego sąd meriti błędnie uznał, iż sposób zapłaty ceny nabycia przez oskarżoną fermy w P. został dokonany w celu uzyskania kredytu w (...) Banku (...) w W., a co w konsekwencji doprowadziło do przypisania oskarżonej sprawstwa doprowadzenia z innymi osobami (...) Banku (...) w W. do niekorzystnego rozporządzenia mieniem,

8) obrazy przepisów postępowania tj. art. 7, art. 410 kodeksu postępowania karnego poprzez dowolną ocenę zebranego w sprawie materiału dowodowego w wyniku czego sąd meriti błędnie uznał, iż oskarżona J. S. (2) nabyła fermę w P. w celu wyłudzenia kredytu na szkodę (...) Banku (...) w W., podczas gdy:

a) oskarżona J. S. (2) fermę w P. nabyła z zamiarem prowadzenia działalności sprzedaży trzody chlewnej, a jak zeznają świadkowie w tym J. B. (1), W. Ł. (1), T. S. - dopiero po nabyciu nieruchomości powstała koncepcja udzielenia zabezpieczenia kredytu,

b) oskarżona J. S. (2) z nabyciem fermy w P. snuła wielkie plany rozwoju fermy, co potwierdzają świadkowie w tym D. K. (1), A. i M. W. (1), J. K. (1),

c) oskarżona przed zakupem fermy czyniła starania w uzyskaniu na siebie kredytu na zakup nieruchomości w P., a co za tym nielogiczne jest aby zamiarem oskarżonej było wyłudzenie kredytu którego spłata obciążałaby cały majątek oskarżonej J. S. (2),

d) oskarżona J. S. (2) liczyła i była zapewniana co do podjęcia szerokiej współpracy z W. Ł. (1) uznawanym za potentata w branży handlu trzodą chlewną,

e) oskarżona J. S. (2) nie miała wiedzy co do stanu majątkowego W. Ł. (1), co do jego zobowiązań a ich relacje były wyłącznie zawodowe oparte jako per pan/pani,

f) oskarżona J. S. (2) została zapoznana z W. Ł. (1) przez K. P. (1), który to przedstawił W. Ł. (1) jako wieloletniego przedsiębiorcę w branży handlu trzodą chlewną, dobrze prosperującego, doświadczonego, majętnego człowieka biznesu, co również sam W. Ł. (1) okazywał oskarżonej poruszając się samochodem o wartości 0,5 min. zł, zapraszając na spotkania do biura w W., okazując swoje fermy i deklarując plany współpracy z oskarżoną w handlu trzodą chlewną,

g) oskarżona J. S. (2) udzielając W. Ł. (1) zabezpieczenia kredytu na nieruchomości w P. również zabezpieczyła się wekslem podpisanym przez W. Ł. (1),

a co w konsekwencji doprowadziło do przypisania oskarżonej sprawstwa doprowadzenia z innymi osobami (...) Banku (...) w W. do niekorzystnego rozporządzenia mieniem,

9) obrazy przepisów postępowania tj. art. 7, art. 410 kodeksu postępowania karnego poprzez dowolną ocenę zebranego w sprawie materiału dowodowego w wyniku czego sąd meriti błędnie uznał, iż oskarżona J. S. (2) po nabyciu prawa własności fermy w P. nie dokonywała żadnych inwestycji i działań w kierunku działalności związanej z trzodą chlewną, podczas gdy zebrane w sprawie dowody w tym zeznania świadków wskazują, iż oskarżona J. S. (2) prowadziła przez pewien czas działalność, ale wskutek niewywiązania się z zobowiązań W. Ł. (1) względem banku jak i względem samej J. S. (2) gdzie Ł. zobowiązywał się do współpracy z oskarżoną w imporcie trzody chlewnej do Rosji, sytuacja oskarżonej J. S. (2) uniemożliwiła jej kontynuowanie działalności mimo, że oskarżona po wypowiedzeniu Ł. umowy kredytowej czując się poszkodowana złożyła do banku deklarację przejęcia kredytu i jego spłaty, a co w konsekwencji doprowadziło do bezpodstawnego przypisania oskarżonej sprawstwa doprowadzenia z innymi osobami do niekorzystnego rozporządzenia mieniem przez (...) Bank (...) w W.,

10) obrazy przepisów postępowania tj. art. 7, art. 410 kodeksu postępowania karnego poprzez dowolną ocenę zebranego w sprawie materiału dowodowego w tym wyjaśnień oskarżonej w wyniku czego sąd meriti w sposób dowolny uznał za niewiarygodne wyjaśnienia oskarżonej J. S. (2) która wyjaśniła, iż z K. P. (1) miała rozliczyć się za sfinansowanie zakupu fermy w P. w przyszłości po rozwinięciu współpracy w zakresie hodowli trzody chlewnej, przy czym zeznania świadków potwierdzają, iż oskarżona J. S. (2) snuła ogromne plany rozwoju działalności przy współpracy z przedsiębiorcą W. Ł. (1) uznawanym za zamożnego potentata w biznesie handlu trzodą chlewną co miało generować ogromne zyski z których oskarżona planowała rozliczyć się z K. P. (1), a co w konsekwencji doprowadziło do bezpodstawnego przypisania oskarżonej sprawstwa doprowadzenia z innymi osobami do niekorzystnego rozporządzenia mieniem przez (...) Bank (...) w W..

☐ zasadny

☒ częściowo zasadny

☐ niezasadny

☐ zasadny

☒ częściowo zasadny

☐ niezasadny

☐ zasadny

☐ częściowo zasadny

☒ niezasadny

☐ zasadny

☐ częściowo zasadny

☒ niezasadny

☐ zasadny

☐ częściowo zasadny

☒ niezasadny

☐ zasadny

☐ częściowo zasadny

☒ niezasadny

☐ zasadny

☐ częściowo zasadny

☒ niezasadny

☐ zasadny

☐ częściowo zasadny

☒ niezasadny

☐ zasadny

☐ częściowo zasadny

☒ niezasadny

☐ zasadny

☐ częściowo zasadny

☒ niezasadny

Zwięźle o powodach uznania zarzutów za zasadne lub niezasadne.

1)  Apelacja obrońcy oskarżonej J. S. (2) jest jedynie częściowo zasadna, co do zarzutów z pkt 1 i 2 w tym tylko zakresie, w którym wpłynęły one na ostateczny kształt opisu czynu przypisanego oskarżonej w ramach wyroku Sądu odwoławczego.

Należy przyznać rację skarżącemu, iż Sąd I instancji w sposób sprzeczny z zasadą swobody umów (art. 353 ¹ k.c.) bezpodstawnie przyjął, że oskarżona nie nabyła w rzeczywistości prawa własności zabudowanej nieruchomości rolnej w miejscowości P..

Okoliczność, iż to nie oskarżona lecz osoby trzecie (współsprawcy zarzucanego jej przestępstwa), uiściły należność z tytułu zapłaty ceny za ww. nieruchomość nie upoważnia do uznania, że własność tejże nieruchomości nie została skutecznie przeniesiona na oskarżoną na skutek zawarcia umowy kupna – sprzedaży w formie aktu notarialnego.

Błędne są zatem ustalenia, iż transakcja zakupu ww. gospodarstwa miała „ pozorny” charakter, że faktycznymi właścicielami tej nieruchomości były osoby finansujące jej zakup, że oskarżona była jedynie „ osobą podstawioną jako właściciel” i że w efekcie wprowadziła przedstawicieli banku w błąd, co do faktu rzeczywistego nabycia prawa własności tej nieruchomości.

2)  W tym miejscu należy jednak podkreślić, że kwestie dotyczące ewentualnej pozorności transakcji kupna – sprzedaży ww. nieruchomości nie mają żadnego znaczenia dla rozstrzygnięcia niniejszej sprawy, w kontekście możliwości przypisania oskarżonej działania wyczerpującego kumulatywnie znamiona przestępstw opisanych w art. 286 § 1 k.k. i art. 297 § 1 k.k., zaś Sąd I instancji rozważając okoliczności z tym związane w istocie zajmował się, kolokwialnie mówiąc, „ wyważaniem otwartych drzwi”.

Oskarżona w swoich wyjaśnieniach przyznała bowiem jednoznacznie, iż nabycie przez nią gospodarstwa w miejscowości P. było swego rodzaju „transakcją wiązaną”. Pozostali współsprawcy (W. Ł., K. P.) wyłożyli pieniądze na sfinansowanie zakupu przez oskarżoną ww. nieruchomości (które miałyby być rzekomo przez nią zwrócone w bliżej nieokreślonej przyszłości), zaś oskarżona w zamian za to „ użyczyła” im zakupioną nieruchomość w celu ustanowienia zabezpieczenia kredytu hipotecznego dla W. Ł.. Tak nietypowa, nieracjonalna oraz niespotykana w obrocie gospodarczym i wręcz niedorzeczna z punktu widzenia zasad ekonomii, konstrukcja uzgodnień oskarżonej z pozostałymi współsprawcami, zawierająca niewytłumaczalny logicznie element „ bezinteresownego przysporzenia majątkowego” na rzecz oskarżonej, stanowiła wyraźny sygnał (w wystarczający sposób czytelny już w tym momencie dla oskarżonej), iż nie chodziło w tym przypadku o zabezpieczenie typowego „ bezpiecznego” kredytu, lecz co najmniej kredytu wyjątkowo (dla banku) ryzykownego, którego uzyskanie będzie możliwe jedynie poprzez zastosowanie nierzetelnych zabiegów i środków.

3)  Kolejną poszlaką wskazującą na pełną świadomość oskarżonej w powyższym zakresie jest fakt, iż oskarżona pozyskała w ramach uzgodnień z współsprawcami – niezależnie od prawa własności, drogiego (wycena z grudnia 2007 r. przeszło 4 mln zł) gospodarstwa rolnego nabytego bez ponoszenia jakichkolwiek kosztów własnych – dodatkowo kwotę 100.000 zł z tytułu samego tylko udziału w czynnościach związanych z przyznaniem ww. kredytu (zgodne zeznania współsprawców – W. Ł. i J. B. a także A. W. i męża oskarżonej T. S.). Z tego samego tytułu, W. Ł. przekazywał oskarżonej kolejne kwoty, w okresie już po uzyskaniu przez niego pieniędzy pochodzących z kredytu.

4)  Zaznaczyć należy, że powyższe okoliczności świadczą o kompletnej niewiarygodności wyjaśnień oskarżonej, w części wskazującej na zamiar rozliczenia się (w bliżej nieokreślnym czasie i formie) z osobami, które sfinansowały nabycie przez nią gospodarstwa rolnego w miejscowości P..

Otóż gdyby istniały jakiekolwiek rzeczywiste uzgodnienia pomiędzy oskarżoną a pozostałymi osobami w tym zakresie, to po pierwsze przybrałyby one bardziej konkretną formę (np. umowa pożyczki itp.) a po drugie osoba, która finalnie sfinansowała nabycie ww. nieruchomości przez oskarżoną tj. W. Ł. (przelew 600.000 zł na rzecz (...) z tytułu kwoty wyłożonej na zakup nieruchomości, 160.000 zł na rzecz zbywców nieruchomości – małż. W.), nie miałaby jakiegokolwiek interesu w tym by (jako faktyczny wierzyciel oskarżonej) przekazywać na jej rzecz kolejne, znaczne, kwoty pieniędzy.

5)  Dodatkową poszlaką wskazującą na to, iż oskarżona, wiedziała – przynajmniej w momencie ustanowienia na zakupionym gospodarstwie hipoteki kaucyjnej zabezpieczającej kredyt W. Ł. – iż bank udzielający kredytu jest wprowadzany w błąd (co do rzeczywistej wartości tej nieruchomości i co do zamiaru i możliwości wywiązania się z obowiązku spłaty tegoż kredytu), jest okoliczność, iż oskarżona w toku niniejszego postępowania karnego zaprzeczyła faktom dotyczącym uzyskania od Ł. jakichkolwiek pieniędzy, w tym ww. kwoty 100.000 zł.

6)  Oskarżony w polskim procesie karnym dysponuje prawem do składania nieprawdziwych wyjaśnień, jednakże sąd rozstrzygający daną sprawę ma obowiązek dokonania oceny powyższej okoliczności w kontekście całokształtu okoliczności sprawy i zebranego w tejże sprawie materiału dowodowego. Oskarżona zataiła bowiem tylko ten element swoich uzgodnień i relacji z pozostałymi współsprawcami, który wyraźnie wskazywał na to, iż w zamian za „ użyczenie” gospodarstwa rolnego dla zabezpieczenia kredytu, otrzymała (z pieniędzy pochodzących z ww. kredytu) ustalone wcześniej honorarium. Jest to fakt zdecydowanie podważający linię obrony oskarżonej, mówiącą o transakcji wiązanej (sfinansowanie zakupu gospodarstwa wyłącznie w zamian za ustanowienie hipoteki na tym gospodarstwie), a świadczący jednocześnie o uzgodnionym wcześniej uczestnictwie oskarżonej w podziale pieniędzy pochodzących z kredytu wyłudzonego od banku, w sposób wyczerpujący znamiona oszustwa. Gdyby oskarżona nie miała świadomości, co do przestępczego charakteru działań prowadzących do uzyskania tegoż kredytu (w tym czynności związanych z ustanowieniem hipoteki kaucyjnej na jej gospodarstwie), to nie miałaby też żadnych podstaw do zatajania faktu otrzymania 100.000 zł (i kolejnych kwot) od bezpośredniego (formalnego) beneficjenta ww. kredytu tj. W. Ł..

7)  Dodatkowo, otrzymanie powyższych kwot stanowiło dla oskarżonej oczywiste zabezpieczenie oraz rekompensatę na wypadek, gdyby doszło do ujawnienia ww. oszustwa i podjęcia próby zaspokojenia banku z nieruchomości nabytej przez oskarżoną.

8)  Kolejne poszlaki obciążające oskarżoną to fakty wzajemnego, intensywnego, zaangażowania osób, uwikłanych w ww. oszustwo (oskarżona, Ł., P., B.) w szereg złożonych działań związanych z realizacją tegoż przestępstwa. Przykładowo B. (występujący pod fałszywym nazwiskiem) uczestniczył w sporządzaniu aktu notarialnego zakupu gospodarstwa rolnego przez oskarżoną, a następnie w czynnościach związanych z uzyskaniem ww. kredytu w banku (pomimo, iż nie był formalnie stroną żadnej z tych czynności), zaś oskarżona aktywnie uczestniczyła w pertraktacjach Ł. z pracownikami pokrzywdzonego banku. Przy tym oskarżona upewniała pracowników banku, w sposób wręcz nadgorliwy, o wyjątkowej solidności W. Ł., o swojej długotrwałej współpracy z Ł. itp. (zob. np. zeznania J. K.).

9)  Za kluczową poszlakę, ostatecznie zamykającą wcześniej zakreślony łańcuch poszlak oraz wskazującą wprost na istnienie po stronie oskarżonej zamiaru wprowadzenia pokrzywdzonego banku w błąd i doprowadzenia go w ten sposób do niekorzystnego rozporządzenia mieniem, uznać należy fakt przedłożenia w banku nierzetelnego dowodu dotyczącego okoliczności kluczowych dla uzyskania kredytu, w postaci operatu szacunkowego zawierającego wycenę gospodarstwa rolnego w miejscowości P..

10)  Wbrew stanowisku skarżącego, nie jest istotnym w tym zakresie stwierdzenie faktu, czy świadek D. K. (1), w sposób świadomy sporządziła nieuczciwy operat, zawyżający kilkakrotnie wartość nieruchomości z ww. gospodarstwa ale to, że oskarżona posługiwała się takim dokumentem, który zgodnie z jej pełną wiedzą nie odzwierciedlał rzeczywistości, wprowadzając w ten sposób w błąd pracowników ww. banku.

11)  Zauważyć należy, że oskarżona, dosłownie w kilka dni po zawarciu umowy nabycia gospodarstwa w P. za cenę 1.250.000 zł (26 listopada 2007 r.) zleciła D. K. sporządzenie (kolejnego) operatu szacunkowego. Już w dniu 14 grudnia 2007 r. został sporządzony operat, w którym oszacowano wartość samych nieruchomości na kwotę 4.123.799 zł (nie wliczając w to wartości ruchomości i inwentarza). D. K. (1) w poprzednim operacie szacunkowym sporządzonym w 2006 r. oszacowała wartość tejże nieruchomości na kwotę 2.430,139 zł. Już z samego zestawienia powyższych wartości wynika, iż oskarżona nie mogła nie uświadamiać sobie tego, iż szacunkowa wartość samych nieruchomości wchodzących w skład gospodarstwa rolnego, opiewająca na kwotę niemal czterokrotnie wyższą niż wycena tegoż gospodarstwa (obejmującego obok nieruchomości również wyposażenie i inwentarz żywy), dokonana w ramach transakcji kupna – sprzedaży przeprowadzonej kilkanaście dni wcześniej (26 listopada 2007 r. – 14 grudnia 2007 r.), nie jest jej rzeczywistą wartością rynkową. Było to dla oskarżonej tym bardziej oczywiste w kontekście wartości nieruchomości z tegoż gospodarstwa, określonej we wcześniejszym operacie szacunkowym (sporządzonym przez tą samą osobę w 2006 r.), na kwotę niemal dwukrotnie niższą, zwłaszcza, iż w okresie 2006 – 2007 r. ww. nieruchomość nie była rozbudowywana.

12)  Dodatkowo, nie kwestionując w tym miejscu merytorycznych kompetencji autorki operatu szacunkowego (rzeczoznawcy majątkowego D. K. (1)), należy zauważyć, iż był on sporządzony wg stanu na dzień 14 grudnia 2007 r., po oględzinach w dniu 6 grudnia 2007 r. dokonanych przy funkcjonującym gospodarstwie rolnym, w którym trwała jeszcze produkcja trzody chlewnej, zaś rzeczoznawca uwzględniała w swych szacunkach również informacje pochodzące od oskarżonej m. in., że „ była duża wizja rozwoju”, że oskarżona „ chciała rozbudować swoją działalność” itp. (zeznania D. K. z 2 grudnia 2016 r.). Natomiast po wielu miesiącach, w momencie podpisania przez oskarżoną umowy kredytu obrotowego z bankiem (obejmującej hipotekę kaucyjną na ww. nieruchomość) w dniu 24 lipca 2008 r., sytuacja była diametralnie odmienna. Roztaczane przed rzeczoznawcą D. K. w grudniu 2007 r., ambitne wizje rozwoju gospodarstwa, nie były w najmniejszym stopniu zrealizowane. Przeciwnie, jak wynika m. in. z (uznanych za wiarygodne w tej części) zeznań męża oskarżonej T. S. oraz współsprawcy J. B. i świadków M. W. i A. W., oskarżona przede wszystkim nie miała żadnych środków finansowych, które pozwalałyby jej na rozwój gospodarstwa: „to byli biedni ludzie”, „nie mieli zdolności kredytowej”, „nigdzie nie pracowali”, „nie mieli żadnych przychodów” (k. 2836).

W konsekwencji niezwłocznie po nabyciu gospodarstwa, produkcja trzody chlewnej została wstrzymana. Oskarżona: „ nie hodowała trzody, to było sprzedawane na bieżąco, na utrzymanie - woda, prąd” (k. 2846), „ pracowaliśmy w fermie dopóki były te świnie, ze 2 - 3 miesiące, później ferma została sama sobie” (k. 2850), „ nie prowadzili żadnej działalności wszystko zmarnowali, posprzedawali, co się dało, reszta niszczała” (k. 873).

13)  Zatem, niezależnie od podnoszonej w apelacji kwestii rzetelności wyceny przedstawionej przez rzeczoznawcę w operacie szacunkowym na dzień 14 grudnia 2007 r., stanowczo stwierdzić należy, że rzeczywista wartość tej nieruchomości, na dzień zawarcia umowy kredytowej
(24 lipca 2008 r.), była znacząco niższa, o czym oskarżona nie mogła nie wiedzieć, skoro sama istotnie przyczyniła się do dewastacji i zniszczenia zdolności produkcyjnych funkcjonującego tam gospodarstwa rolnego. I w tym właśnie kontekście uznać należy, iż oskarżona - przedkładając przy zawarciu umowy kredytowej, operat szacunkowy sporządzony w grudniu 2007 r. a zarazem w zupełności nieaktualny w dacie podpisania tejże umowy (w lipcu 2008 r.), czyli zawierający istotnie zawyżoną wycenę ww. nieruchomości w stosunku do jej rzeczywistej wartości - posłużyła się dokumentem nierzetelnym w rozumieniu art. 297 § 1 k.k.

14)  Jest oczywistym, w świetle wymienionych wyżej dowodów - wskazujących na wygaszenie w ciągu 2 – 3 miesięcy produkcji rolnej i wysprzedaż znajdującego się w gospodarstwie majątku, w tym trzody chlewnej - że oskarżona, podejmując w lipcu 2008 r. zobowiązanie hipoteczne co do kredytu W. Ł., obejmowała swoją świadomością to, iż złożony przez nią dokument nie odzwierciedlał w tym czasie, ani rzeczywistej sytuacji majątkowej i ekonomicznej nabytego gospodarstwa, ani realnych perspektyw jego dalszego rozwoju a nadto nie uwzględniał wierzytelności wobec osób, które sfinansowały nabycie tegoż gospodarstwa za 1.250.000 zł (o których to wierzytelnościach mówi oskarżona w swoich wyjaśnieniach). Tym samym oskarżona, udzielając prawnego zabezpieczenia spłaty kredytu poprzez ustanowienie na ww. nieruchomości hipoteki do kwoty 4.000.000 zł wiedziała, iż nie istnieją żadne realne możliwości ekonomicznego rozwoju tejże nieruchomości, że jej wycena, przedstawiona w operacie, jest zawyżona, że nie posiada żadnych innych własnych źródeł finansowania i dochodów i że ,tym samym, nie ma jakichkolwiek szans, na wywiązanie się ze zobowiązania hipotecznego, zarówno w momencie zawierania umowy kredytowej, jak i w przyszłości. Gdyby taką wiedzą dysponował pokrzywdzony bank, to jak wynika z zeznań jego pracowników, kredyt na rzecz firmy (...) nie zostałby udzielony.

15)  Na pełną aprobatę zasługuje w tym kontekście stanowisko Sądu I instancji, iż niekorzystne rozporządzenie mieniem w rozumieniu art. 286 § 1 k.k. może polegać na udzieleniu kredytu na warunkach określających zabezpieczenie w sposób mniej korzystny, związany z większym ryzykiem utraty wypłaconych środków i nieuzyskania odsetek. Niekorzystnym rozporządzeniem mieniem, przy zawarciu umowy kredytu, nie musi być rzeczywista strata w sensie materialnym oraz sam fakt przyznania kredytu bez odpowiedniego zabezpieczenia bądź obarczonego większym ryzykiem banku.

16)  Oskarżona jak trafnie, ustalił Sąd I instancji, wprowadziła pokrzywdzony bank w błąd, zarówno co do rzeczywistej wartości ww. nieruchomości jak i co do możliwości i zamiaru wywiązania się z warunków umowy. Przedkładając dokument o istotnym znaczeniu dla uzyskania kredytu (operat szacunkowy), miała świadomość, iż nie posiada zdolności finansowych umożliwiających jej regulowanie zobowiązań wynikających z kredytu oraz wiedziała, że kredyt nie może być spłacony z zabezpieczonej nieruchomości, gdyż jej wycena (odzwierciedlona w operacie), jest zawyżona w stosunku do jej realnej wartości w dacie zawarcia umowy. Nieruchomość nie przedstawiała dla banku wartości gwarantującej spłatę kredytu.

17)  W tym kontekście nie mają znaczenia dywagacje skarżącego, dotyczące stopnia świadomości oskarżonej, co do zamiaru i możliwości spłaty kredytu przez samego kredytobiorcę W. Ł.. Jak bowiem wcześniej wykazano, bank nie przyznałby kredytu W. Ł., gdyby jego pracownicy nie zostali wprowadzeni w błąd przez oskarżoną i tym samym gdyby wiedzieli jak słabe i nierealne jest proponowane przez nią zabezpieczenie hipoteczne, które w efekcie sprawiło, iż spłata kredytu obarczona została znacznie większym ryzykiem.

18)  Z tych wszystkich względów, podzielając oceny i ustalenia Sądu I instancji w zaakceptowanym wyżej zakresie (tj. bez ustaleń co do tego, iż oskarżona wprowadziła pracowników w błąd, co do faktu rzeczywistego nabycia nieruchomości) Sąd Apelacyjny uznał za stosowne zmienić zaskarżony wyrok w ten sposób, iż oskarżoną J. S. (2), w ramach zarzucanego jej czynu, uznał za winną tego, że w dniu 24 lipca 2008 r. w W., działając wspólnie i w porozumieniu z J. B. (1), K. P. (1) oraz inną ustaloną osobą, w celu osiągnięcia korzyści majątkowej, doprowadziła (...) Bank (...) w W. do niekorzystnego rozporządzenia mieniem znacznej wartości w kwocie 2.500.000 złotych w ten sposób, iż w celu uzyskania przez spółkę (...) sp. z o.o.” z siedzibą w R., reprezentowaną przez W. Ł. (1), kredytu obrotowego na rachunku bieżącym w wyżej wymienionej wysokości, udzieliła prawnego zabezpieczenia spłaty kredytu, poprzez ustanowienie hipoteki kaucyjnej w wysokości do kwoty 4.000.000 zł na nieruchomości położonej w miejscowości P. oraz przedłożyła w ww. banku nierzetelny dokument, dotyczący okoliczności o istotnym znaczeniu dla uzyskania kredytu, w postaci operatu szacunkowego zawierającego wycenę powyższej nieruchomości, wprowadzając w ten sposób przedstawicieli banku w błąd co do rzeczywistej wartości tejże nieruchomości oraz co do zamiaru i możliwości wywiązania się z obowiązku spłaty zabezpieczonego kredytu i za tak przypisany oskarżonej czyn skazał ją na podstawie art. 286 § 1 k.k. w zw. z art. 294 § 1 k.k. w zb. z art. 297 § 1 k.k. w zw. z art. 11 § 2 k.k. a na podstawie art. 11 § 3 k.k. w zw. z art. 294 § 1 k.k. i art. 33 § 1, 2 i 3 k.k. w brzmieniu obowiązującym w dniu 7 czerwca 2010 r. w zw. z art. 4 § 1 k.k., wymierzył jej karę 2 (dwóch) lat pozbawienia wolności i karę grzywny w liczbie 200 (dwustu) stawek dziennych ustalając wysokości jednej stawki na kwotę 20 (dwadzieścia) złotych, przy czym, na podstawie art. 69 § 1 i 2 k.k. w zw. z art. 70 § 1 pkt 1 k.k. w zw. z art. 4 § 1 k.k., wykonanie orzeczonej kary pozbawienia wolności warunkowo zawiesił na okres próby wynoszący 5 (pięć) lat.

Brak było natomiast podstaw do zmiany wyroku w pozostałej części, jak również do odmiennego ukształtowania orzeczenia o karze, która nie była w przedmiotowej apelacji kwestionowana.

19)  Za bezzasadne uznać należy te zarzuty apelacji, które nie miały wpływu na rozstrzygnięcie o zmianie wyroku w postępowaniu odwoławczym. W konsekwencji na akceptację nie zasługiwał wniosek apelacyjny o zmianę wyroku poprzez uniewinnienie oskarżonej.

20)  Zarzuty z pkt 1 i 2 apelacji, częściowo słuszne, zostały omówione w powyższych rozważaniach. Zauważyć jedynie należy, iż Sąd I instancji nie wyraził w żadnym miejscu poglądu, iż zapłata ceny zakupu przez inny podmiot stanowi czyn zabroniony.

21)  Zarzuty z pkt 3, 4 i 5 stały się bezprzedmiotowe w świetle wyżej zawartych ocen i rozważań Sądu odwoławczego, zgodnie z którym kwestia wartości merytorycznej operatu szacunkowego rzeczoznawcy majątkowego w dacie jego sporządzenia nie ma znaczenia dla rozstrzygnięcia niniejszej sprawy. Istotna jest w tym wypadku rzetelność informacji zawartych w tym dokumencie, w kontekście aktualnej sytuacji zaistniałej w dacie zawarcia umowy kredytowej.

Z tych względów nie można uznać, że doszło w powyższym zakresie, do obrazy przepisów rządzących postępowaniem dowodowym oraz oceną dowodów, wymienionych w pkt 3, 4 i 5 apelacji tj. art. 7, 410 i 193 § 1 k.p.k.

22)  Zarzut z pkt 6 apelacji jest oczywiście bezzasadny, w świetle trafnych i bezbłędnych w tej mierze ocen i ustaleń Sądu I instancji, zawartych w pkt 2.2 Lp. 1.1.1 oraz pkt 3.2 uzasadnienia apelacji i uzupełnionych przedstawionymi wyżej rozważaniami Sądu odwoławczego.

Przypomnieć jedynie wypada, że samo świadome posłużenie się nieaktualnym i w tym sensie nierzetelnym (na datę podpisania umowy kredytowej) operatem szacunkowym, zawyżającym wycenę nieruchomości, wprowadzało bank w błąd zarówno, co do rzeczywistej wartości tej nieruchomości, jak i siłą rzeczy, co do możliwości wywiązania się z obowiązku spłaty kredytu. Tym samym ustalenie, iż oskarżona działała z zamiarem wprowadzenia banku w błąd, co do wartości nieruchomości i zamiaru wywiązania się z warunków umowy kredytowej, uznać należy za bezbłędne i poczynione zgodnie z regułami z art. 7 i 410 k.p.k.

23)  Chybiony i oderwany od realiów dowodowych sprawy jest zarzut z pkt 7 apelacji. Oskarżona wyjaśniła w tym zakresie jednoznacznie, iż była to transakcja wiązana – cenę za gospodarstwo rolne płacą inne osoby a ona w zamian użycza ww. gospodarstwo dla hipotecznego zabezpieczenia kredytu. Identycznie zeznają pozostałe przesłuchane osoby, w tym współsprawcy. Nie można zatem mówić w tej mierze o obrazie art. 7 k.p.k. i 410 k.p.k.

24)  Zarzut z pkt 8 apelacji nie może się ostać, w szczególności w świetle, zarysowanych na wstępie, ocen i rozważań Sądu odwoławczego. Nie jest bowiem kwestią kluczową ustalenie, czy już w dacie nabycia gospodarstwa oskarżona działała w celu wyłudzenia kredytu. Działanie oskarżonej, co wynika pośrednio z jej wyjaśnień, mogło mieć w tym czasie charakter polimotywacyjny – z jednej strony motywem było tu uzyskanie własności gospodarstwa w zamian za pomoc w uzyskaniu kredytu dla Ł., a z drugiej strony (czego nie można wykluczyć), zamiar prowadzenia działalności hodowlanej w ramach tegoż gospodarstwa, niezależnie od braku realnych, finansowych możliwości zrealizowania tegoż zamiaru. Istotne jest natomiast to, że osiem miesięcy później (w lipcu 2008 r.) oskarżona, jak zostało wyżej wykazane, doprowadziła bank do niekorzystnego rozporządzenia mieniem poprzez wprowadzenie w błąd, co do rzeczywistej wartości nieruchomości i możliwości wywiązania się z umowy kredytowej.

Zarzut obrazy art. 7 k.p.k. i 410 k.p.k. z pkt 8 apelacji jest zatem bezpodstawny łącznie ze wszystkimi argumentami wymienionymi w ppkt. a) – g).

Dla porządku jedynie należy dodać, iż żadnego znaczenia w tej mierze, o czym była już mowa, nie ma stopień wiedzy oskarżonej na temat majątku W. Ł., czy też na temat jego planów gospodarczych, natomiast kwestia weksla pojawiła się tylko w czasie negocjacji z pracownikami banku, a nie w wyjaśnieniach oskarżonej.

25)  Nie doszło do obrazy przepisów art. 7 k.p.k. i 410 k.p.k. w sposób wskazany w pkt 9 i 10 apelacji albowiem, jak wyżej wykazano, nie ma żadnego znaczenia dla przyjęcia znamion czynu z art. 286 § 1 k.k. w zw. z art. 297 § 1 k.k. popełnionego w lipcu 2008 r. ustalenia czy w listopadzie/grudniu 2007 r. oskarżona miała „ ogromne plany rozwoju działalności” z W. Ł., zaś działalność gospodarcza na terenie ww. nieruchomości została (wbrew twierdzeniom skarżącego) zlikwidowana już po upływie 2 – 3 miesięcy od jej nabycia.

26)  Uznając, że zarzuty z pkt 3 – 10 apelacji są bezzasadne Sąd Apelacyjny - uwzględniając po części zarzuty z pkt 1 – 2 - zmienił wyrok w sposób określony w pkt 1) sentencji niniejszego wyroku. Jednocześnie Sąd Apelacyjny uznał, iż nie istnieją jakiekolwiek podstawy do poczynienia zmian dalej idących, w tym zwłaszcza (postulowanej przez skarżącego) zmiany w postaci uniewinnienia oskarżonej.

Wnioski

- o zmianę wyroku poprzez uniewinnienie oskarżonej

☐ zasadny

☐ częściowo zasadny

☒ niezasadny

Zwięźle o powodach uznania wniosku za zasadny lub niezasadny.

Powody przedstawiono w pkt 3 Lp. 2

4.  OKOLICZNOŚCI PODLEGAJĄCE UWZGLĘDNIENIU Z URZĘDU

Wskazać wszystkie okoliczności, które sąd uwzględnił z urzędu, niezależnie od granic zaskarżenia
i podniesionych zarzutów (art. 439 k.p.k., art. 440 k.p.k.).

Zwięźle o powodach uwzględnienia okoliczności.

5.  ROZSTRZYGNIĘCIE SĄDU ODWOŁAWCZEGO

5.1. Utrzymanie w mocy wyroku sądu pierwszej instancji

1.3  1

Przedmiot utrzymania w mocy

Utrzymano w zakresie nie objętym zmianą z pkt 1 wyroku Sądu Apelacyjnego w Warszawie

Zwięźle o powodach utrzymania w mocy.

Powody omówiono w pkt 3 Lp. 2

5.2. Zmiana wyroku sądu pierwszej instancji

1.3.1  1.

Przedmiot i zakres zmiany

Zmiana pkt I wyroku w zakresie objętym pkt 1 wyroku Sądu Apelacyjnego w Warszawie

Zwięźle o powodach zmiany.

Powody omówiono w pkt 3 Lp. 2

5.3. Uchylenie wyroku sądu pierwszej instancji

5.3.1. Przyczyna, zakres i podstawa prawna uchylenia

☐ art. 439 k.p.k.

Zwięźle o powodach uchylenia.

Konieczność przeprowadzenia na nowo przewodu w całości

☐ art. 437 § 2 k.p.k.

Zwięźle o powodach uchylenia.

Konieczność umorzenia postępowania

☐ art. 437 § 2 k.p.k.

Zwięźle o powodach uchylenia i umorzenia ze wskazaniem szczególnej podstawy prawnej umorzenia.

4.

Konieczność warunkowego umorzenia postępowania

☐ art. 437 § 2 k.p.k.

Zwięźle o powodach uchylenia i warunkowego umorzenia ze wskazaniem podstawy prawnej warunkowego umorzenia postępowania.

5.

☐ art. 454 § 1 k.p.k.

Zwięźle o powodach uchylenia.

5.3.2. Zapatrywania prawne i wskazania co do dalszego postępowania

5.4. Inne rozstrzygnięcia z wyroku

Wskazać punkt rozstrzygnięcia z wyroku.

Przytoczyć okoliczności.

3)

Wynagrodzenie za obronę z urzędu z art. 618 § 1 pkt 11 k.p.k.

6.  Koszty Procesu

Wskazać punkt rozstrzygnięcia z wyroku.

Przytoczyć okoliczności.

4)

Zwolnienie na podstawie art. 624 § 1 k.p.k. z uwagi na sytuację rodzinną i majątkową.

7.  PODPIS

Rafał Kaniok

Ewa Gregajtys Anna Zdziarska

1.3 Granice zaskarżenia

Wpisać kolejny numer załącznika 1

Podmiot wnoszący apelację

Obrońca oskarżonej

Rozstrzygnięcie, brak rozstrzygnięcia albo ustalenie, którego dotyczy apelacja

Całość wyroku

1.3.1 Kierunek i zakres zaskarżenia

☒ na korzyść

☐ na niekorzyść

☒ w całości

☐ w części

☐

co do winy

☐

co do kary

☐

co do środka karnego lub innego rozstrzygnięcia albo ustalenia

1.3.2 Podniesione zarzuty

Zaznaczyć zarzuty wskazane przez strony w apelacji.

☐

art. 438 pkt 1 k.p.k. - obraza przepisów prawa materialnego w zakresie kwalifikacji prawnej czynu przypisanego oskarżonemu

☒

art. 438 pkt 1a k.p.k. - obraza przepisów prawa materialnego w innym wypadku niż wskazany
w art. 438 pkt 1 k.p.k., chyba że pomimo błędnej podstawy prawnej orzeczenie odpowiada prawu

☒

art. 438 pkt 2 k.p.k. - obraza przepisów postępowania, jeżeli mogła ona mieć wpływ na treść orzeczenia

☐

art. 438 pkt 3 k.p.k. - błąd w ustaleniach faktycznych przyjętych za podstawę orzeczenia,
jeżeli mógł on mieć wpływ na treść tego orzeczenia

☐

art. 438 pkt 4 k.p.k. - rażąca niewspółmierności kary, środka karnego, nawiązki lub niesłusznego zastosowania albo niezastosowania środka zabezpieczającego, przepadku lub innego środka

☐

art. 439 k.p.k.

☐

brak zarzutów

1.4. Wnioski

☐

uchylenie

☒

zmiana